Ochrona życia oraz zdrowia ludzi i zwierząt to kwestie, którym lekarze i inne dziedziny (biochemia, biofizyka, biologia itp.) zawsze poświęcali uwagę. Rozwój nieinwazyjnych, nietoksycznych i wolnych od zanieczyszczeń metod leczenia różnych chorób jest kierunkiem działania naukowców z kręgów medycznych na całym świecie. Ich wspólne wysiłki zaowocowały nowymi technologiami, w tym laserami. Ze względu na specyficzną naturę promieniowania laserowego, charakteryzującą się pojedynczym szczytem, powiązaną intensywnością i kierunkowością, zostało ono z powodzeniem zastosowane w medycynie ludzkiej i weterynaryjnej.
Pierwsze zastosowanie lasera przez weterynarzy miało miejsce w chirurgii gardła u psów i koni. Wyniki uzyskane w tych wczesnych badaniach utorowały drogę do obecnego zastosowania lasera w chirurgii gardła u małych zwierząt, np. w resekcji wątroby, częściowo usuniętych nerek, resekcji lub cięciu guzów (w jamie brzusznej, piersiach, mózgu). Jednocześnie rozpoczęły się eksperymenty z laseroterapią światłem i fototerapią laserową w leczeniu nowotworów u zwierząt.
W dziedzinie terapii światłem opublikowano jedynie kilka badań dotyczących komórek raka przełyku u psów, komórek raka jamy ustnej u psów, raka prostaty, raka skóry i guzów mózgu. Ta niewielka liczba badań określa ograniczenia terapii fotorezystancyjnej w onkologii weterynaryjnej. Kolejne ograniczenie wiąże się z głębokością penetracji promieniowania widzialnego, co oznacza, że terapia ta może być stosowana jedynie w przypadku nowotworów powierzchniowych lub wymaga głębokiego napromieniowania interwałowego za pomocą światłowodów.
Pomimo tych ograniczeń, badania kliniczne wykazały, że terapia mocą optyczną wymagana do uzyskania tej samej skuteczności leczenia ma pewne zalety w porównaniu z radioterapią. Dlatego oczekuje się, że fotototerapia stanie się alternatywą w medycynie weterynaryjnej. Obecnie jest ona stosowana w wielu dziedzinach.
Innym obszarem zastosowania lasera w medycynie jest światłolecznictwo laserowe, wprowadzone przez MESTERA i wsp. w 1968 roku. Terapia ta znalazła zastosowanie w leczeniu chorób weterynaryjnych: chorób osteomykotycznych (zapalenie stawów, ścięgien i zapalenie stawów) lub ran u koni wyścigowych, chorób skóry i zębów zwierząt gospodarskich, a także przewlekłego zapalenia błony śluzowej nosa, zapalenia ścięgien, ziarniniaków, małych ran i owrzodzeń u małych zwierząt.
Czas publikacji: 10 sierpnia 2023 r.